You are here: Home » Rodzicielskie Prawo Jazdy » Jak przygotować dziecko do badania lub wizyty lekarskiej

Jak przygotować dziecko do badania lub wizyty lekarskiej

Drodzy,

dziś będzie znów o przygotowaniach. Nie będę się jednak koncentrować na przygotowaniach medycznych, a… psychicznych.

Co zrobić, żeby dziecko lepiej zniosło badanie lub wizytę lekarską?

Poniżej kilka wskazówek, jak pomóc sobie i dziecku w przygotowaniach do procedur medycznych.

  1. Przygotujcie się do rozmowy z dzieckiem. Pomyślcie, co chcecie powiedzieć:
  2. Co się będzie działo, najlepiej krok po kroku, ale tylko fakty – czynności.
    • W jakim celu to wszystko będzie się działo?
    • Ile wszystko będzie trwało?
    • Kiedy będzie można powiedzieć, że „już jest po”?
  3. Na rozmowę wybierzcie spokojny czas i miejsce
  4. Jeśli jest w Was duży lęk, zastanówcie się, czy chcecie towarzyszyć dziecku w trakcie danej procedury. Czasem lepiej, żeby było z inną osobą, która działa uspokajająco, a nie z rodzicem, który sam się stresuje i to okazuje.

Jak możecie pomóc dziecku?

  1. Powiedzcie to, co rzeczywiście będzie się działo! „Będzie ukłucie”, „Pani doktor będzie Cię dotykać taką słuchawką – posłucha, jak bije Twoje serduszko”, „Pani doktor będzie dotykać brzuszka – zbada, czy wszystkie narządy działają prawidłowo” itd.
  2. Nie mówcie, że „nie będzie bolało”, jeśli wiecie, że może boleć. Nie okłamujcie dziecka!
  3. Pamiętajcie, że ból jest subiektywny – to, co boli jednego, dla innego może być tylko dyskomfortem.
  4. Dajcie dziecku możliwość zadawania pytań. Jeśli nie znacie na któreś odpowiedzi, spróbujcie poszukać jej  wspólnie.
  5. Wyjaśnijcie dziecku, w jakim celu będzie badane.
  6. Kupcie zestaw małego lekarza i pokażcie dziecku na jego maskotce, co się będzie działo. Może potem ono samo będzie wykonywać takie zabiegi w formie zabawy. Im więcej – tym lepiej.
  7. Korzystajcie z zabawek edukacyjnych pozwalających poznać swoje ciało, nazwy narządów i ich funkcjonowanie.
  8. Dajcie dziecku czas, nie zaskakujcie go. Zacznijcie mówić na spokojnie wcześniej o tym, co się wydarzy.
    O wizycie lekarskiej wystarczy powiedzieć dzień wcześniej, o szczepieniu lub badaniu – 2-7 dni,
    a o operacji – nawet miesiąc przed planowanym terminem.
  9. Jeśli dziecko ma już złe doświadczenia, zacznijcie mówić o procedurach jak najwcześniej, by mieć czas na rozmowę, oswojenie lęków, a może nawet przekonanie kilkulatka do eksperymentu: następnym razem zrobimy to inaczej – „Ty się nie będziesz wyrywał w trakcie pobrania krwi, wszystko potrwa krócej i będziemy mieli czas, żeby pójść potem na plac zabaw”.
  10. Jeśli jest taka możliwość, sami (na oczach dziecka) poddajcie się takiej samej procedurze, np. szczepienia lub pobrania krwi. Pokażcie, jak można się zachować.
  11. Jeśli macie taką możliwość, obejrzyjcie film, np. z serii „Było sobie życie” o wybranym organie.
  12. W międzyczasie, uczcie dziecko nazw organów, części ciała, żebyście mogli swobodnie z nim rozmawiać nt. procedur medycznych.

A gdy już przyjdzie co do czego, zachowajcie spokój

  1. Nie wszystkie procedury medyczne są przyjemne
    i niewiele możemy z tym zrobić. Zastrzykowi towarzyszy ukłucie, szczepionce – uczucie rozpierania, operacji – ból w miejscu szwu itd.
  2. Przygotujcie się na to, że pomimo przygotowania, Wasze dziecko i tak będzie płakać lub niechętnie współpracować. Nic nie dzieje się od razu. Doceniajcie jednak wszelkie próby uspokojenia się
    i poddania procedurze, mówcie, że widzicie, jak jest dzielne i się stara (jeśli tak jest).
  3. Możecie spróbować odwrócić nieco uwagę, nawiązując do tego, czego dowiedzieliście się wcześniej, co ćwiczyliście w domu mówiąc „Pamiętasz, jak robiłeś zastrzyk misiowi? Pamiętasz, jaki był dzielny?”, „Jak myślisz, jakiego koloru będzie plasterek?”
  4. Warto zaopatrzyć się we własne kolorowe plastry– niekiedy już sam wybór wzoru pozwala się dziecku uspokoić. Poproście personel medyczny, aby (kiedy to będzie możliwe), wykorzystał wybrany przez małego pacjenta plaster. W większości przypadków nie ma z tym problemów.
  5. Bez względu na zachowanie dziecka, pamiętajcie jednak, że ma ono prawo do traktowania z szacunkiem i z dbałością o jego dobrostan, a personel medyczny ma obowiązek mu je zapewnić. Wy, jako rodzice, opiekunowie macie prawo żądać dla swojego dziecka jak najlepszych warunków. Nie oznacza to oczywiście, że wszystkie procedury medyczne będą dla dziecka przyjemne – to jest niemożliwe.
  6. Jeśli więc pielęgniarka wkłuwa się kilkakrotnie, bo „nie może znaleźć żyły”, a potem krzyczy na dziecko, że się wyrywa (bądźmy szczerzy – niejeden dorosły po drugim nieudanym wkłuciu uciekłby z krzykiem!), masz prawo złożyć skargę, zażądać innej, bardziej doświadczonej osoby itp.

Fajne? Ważne? Ciekawe? Podziel się z innymi!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *